‘Oranje saus’

Elke twee weken valt hij op de mat: Fonk Magazine. N⁰ 16 bracht voor mij een extra verrassing; onze Wendy schreef een commercial review over de EK-reclames.

Daar zit ik dan, het EK achter de rug, de finale is gespeeld. Nederland buiten boord en dan… De commercial review nog! Had het geholpen, als ze leuker, vrolijker, enthousiaster, energieker waren? Nope.

Allemaal kwamen ze voorbij. Het mocht wat kosten. C1000 spande de kroon, met alle dure mannen die ons land zo ongeveer rijk is op te nemen. En dan te bedenken dat C1000 wordt overgenomen, toch? Crux tussen opname en overname?

De AH-manager blijft goed, blijft me boeien. Ten tijde van deze column is de nieuwe van Appie alweer gelanceerd (die met die ‘motor’-fiets) en kijk ik terug op de oude. Niet zo sterk. De jongens tegen de meisjes? Mwah. Programma doet het beter.

‘Dress for victory’ dan. Zal wel op mannen gericht zijn. Het raakt mij niet. Vorig jaar was leuk, spontaan en een daverend succes. Ik haakte dit jaar al af bij de presentatie van deze nieuwe ‘collectie’. Net niet. Maar viel over smaak nou wel of niet te twisten?

Wel gaaf te horen dat ze (wederom) gekocht en gedragen werden. Ergens zal het toch wel aanslaan.. Ga er maar aanstaan.

What I’m loving? It. De commercial van McDonald’s dan. Ja! Smeren maar. Dit keer niet met gele maar oranje saus. De EK-burger. Lekker onbezonnen met die emmers in de weer. Klooien, onhandig om de ladder heen schilderen. De kleur oranje in combinatie met de Duitse vlag zegt genoeg. Kracht van goede commercials: simpel, herkenbaar, doen je glimlachen zoals de AH-manager ook spontaan bij tout Nederland oproept en bovenal: sympathiek.

Best knap, dat ik ondanks de aversie tegen hun plofkip (dankzij de commercial van Wakker Dier) toch nog sympathie voor het merk heb. Dan ben je een grote.

Het kon wel eens een hele mooie zomer worden.